Gisteren ben ik na het werk naar Groningen vertrokken, omdat Annette en ik daar een lezing gingen geven. Na een lange autorit (maar niets in vergelijking met de reis van Annette die bijna 6 uur duurde) kwam ik eindelijk in Groningen aan. Toen Annette aankwam hebben we nog wat pilsjes gedronken aan de hotelbar en daarna onder het genot van een (paar) wijntje(s) lekker gegeten en bijgekletst... Ik was zo blij om Annette weer te zien.. Als we bij elkaar zijn is het altijd gezellig ook al zijn de onderwerpen heftig....

De volgende dag hebben we om 11.00 uur een lezing gegeven op de PABO in Groningen (voor de mensen die dit niet weten. Wij geven lezingen over seksueel geweld en op de PABO gaat dit over hoe leerkrachten dit kunnen herkennen en welke stappen ze kunnen ondernemen). De groep was dit jaar goed en betrokken dus dat was echt erg fijn.... Ben benieuwd welke reacties we krijgen.

Onderstaand nog een foto van Annette in het cafe gemaakt met mijn mobieltje (heeft geen flits en die donkere ruimte was niet echt ideaal.... Maar die schim is Annette lol)

Mam, ik weet dat je niet gelooft in moederdag. Je zei altijd dat er niet een speciale dag voor nodig moest zijn... Maar ik vond een gedichtje op het internet dat ik toch met je wilde delen... Ik ben zo blij dat we de laatste tijd zo goed met elkaar omgaan en je betekent heel erg veel voor mij...

Miljoenen woorden zijn er gemaakt..
om iets te kunnen zeggen.

Duizenden boeken vol woorden..
om iets uit te leggen.

Vier woordjes los van elkaar..
lijken ze heel erg klein.

Maar bij elkaar in één zin kunnen
ze heel belangrijk zijn.

Ik zeg ze jou want ik wil dat je het weet..
en dat je het daarna nooit meer vergeet..

Ik hou van jou..!!




Tevens wilde ik nog even kwijt, dat ik een fotoboek heb geplaatst (beter laat dan nooit) met foto's van kerstmis (bij mijn ouders en bij Michel's familie) en Brussel. Je kunt dit hier vinden.

Ben gisteren naar de kaakchirurg geweest om een verstandskies te laten verwijderen. Ik had van iedereen allemaal horrorverhalen gehoord van tevoren, maar eigenlijk viel de "operatie" wel mee. Volgens mij had hij van tevoren wel 6 verdovingen op me losgeloten, dus eigenlijk voelde ik bijna niets....

Nu is dat anders loool. Doet nu best wel pijn en ben een beetje koortsig, al heb ik net een medicijn genomen dat best wel helpt. Het is alleen zo sterk dat ik hier bijna lig te slapen..... Maar ach.... beter dan pijn... I guess....

Voor de visueel ingestelde mensen onder ons... Dit zijn de wreedheden die op mij los zijn gelaten!!!

                   

En daarna zijn er nog hechtingen ingedaan.... En dat is niet eens afgebeeld....

Heb medelijden met mij!!!!!!

Na een hele zware tijd is mijn oma zaterdagochtend overleden... Woensdag zal zij worden begraven...

Oma, kamu ter lalu manis.

Eén van mijn beste herinneringen aan oma is van toen ik en mijn zus klein waren. Oma kwam toen erg vaak bij ons logeren. Dat was voor mij en mijn zus een erg leuke tijd. ’s Morgens vroeg stonden we zo vroeg mogelijk op en gingen we bij de deur staan luisteren of oma al wakker was. Zodra we iets hoorden deden we de deur op een kier en staken we onze hoofden om de deur. Ik denk dat het een tijd is geweest waarin mijn oma niet veel slaap heeft gekregen. Als oma dan echt wakker bleek te zijn kropen we bij haar in bed en vroegen we oma verhalen over Indië te vertellen. En dat kon ze echt heel erg goed… Haar verhalen waren soms spannend, soms grappig, soms verdrietig, maar altijd heel erg mooi… Ik zou een boek kunnen schrijven met alle korte verhalen die ze ons heeft verteld.

Een van de leukste verhalen die ik heb onthouden wil ik graag met jullie delen… Oma was met haar familie met de boot uit Indië naar Nederland. Het was een heel erg lange reis met de boot en op er waren allemaal koopmannen die spulletjes te koop aanboden. ‘Kijken, kijken, niet kopen’ werd er geroepen! Om op de kinderen te passen was de babu meegekomen en eenmaal in Nederland aangekomen was deze zo verbaast over hoe groot hier de komkommers en de bloemkolen waren, dat zij hiermee op de foto wilde. Ook de sneeuw was verbazingwekkend… Op school in Indië had oma er al foto’s van laten zien en de andere kinderen snapten niet hoe het zand in Nederland zo wit kon zijn…

Toen de babu en de kinderen ’s nachts in Nederland lagen te slapen hoorde ze opeens een geluid… De babu ging op onderzoek uit. Uit woede dat iemand wellicht de kinderen kwaad zou willen doen, pakte de babu het vleesmes en ging ze de tuin in. Volgens mijn oma werden Indische mensen rood voor hun ogen als ze kwaad werden en de babu ging dan ook met het mes de indringers achterna. Gelukkig voor hen heeft ze ze niet kunnen pakken. ’s Morgens in de sneeuw zagen ze aan de sporen dat ze naar de buren waren gegaan…. Gelukkig maar want volgens oma had de babu ze anders echt te lijf gegaan!!

Op dit moment zou ik nog zoveel verhalen met jullie willen delen….Over het huis waar ze woonde, het zwembad in de buurt, haar familie (soms mensen met bijzondere gaven), de mensen die bij hen werkten, slangen die over deurposten hingen en het Jappenkamp. Helaas kan ik die nu niet allemaal vertellen. Maar voor mij zijn het verhalen die ik nooit zal vergeten en waarschijnlijk ooit nog zal doorvertellen aan mijn kinderen of die van mijn zus als die er ooit komen…

Oma, ik zal je ontzettend missen, maar zeker nooit vergeten…..

Lieve allemaal, Ik heb net gehoord dat het helemaal niet goed gaat met mijn oma, dus ik ben erg verdrietig... Ik was net bezig om foto's van de werkzaamheden in ons nieuwe huisje op mijn blogje te zetten toen mijn moeder belde... Morgen ga ik naar haar toe... Hopenlijk nog op tijd om haar even te zien...

Om mijn gedachten nu een beetje te verzetten, zet ik hier nu toch nog even de fotootjes online en geef ik jullie even een update. We zijn druk bezig in het huis. De vloer in de woonkamer en de keuken zit er al in en er is al een hoop geverfd. Toch duurt het allemaal langer dan verwacht/gehoopt... Maar dat is altijd zo denk ik...

Naast het nieuws over mijn oma lijkt dit toch allemaal niet belangrijk....

Liefs, Marije