Update na hike naar El Mirador

5 juni

Vandaag werden we om 6 uur bij Los Amigos opgehaald voor de trip naar El Mirador. Van daaruit gingen we naar het kantoortje van de touropertator waar we nog hebben ontbeten (natuurlijk met frijoles - smerige bonenprut!) Uiteindelijk vertrokken we toch pas laat naar Carmelita waar de trail begint. Met z'n vijven (3 Nederlanders, een Ier en een Whalese) moesten we in een auto waar maar 4 mensen inpasten. Michel gelukkig voorin (het langste hehe) en met z'n vieren op de achterbank (Jeanet moest dus bij Gerrie op schoot!).

Na 3 uur rijden kwamen we aan in Carmelita waar we werden ontvangen door Maria met Fanta en sinaasappels. Maria was onze gids. Een lief vrouwtje van 54 met een parapuluutje tegen te zon. Het was dus niet lang voordat ze door ons werd omgedoopt in Maria Poppins! Hier kon ze gelukkig de humor van inzien! Verder was haar assistent Wilmer (we dachten eerst Wilma " /> en was er Gilberto "donkeyboy" voor de paarden en muilezels.

De eerste dag lopen ging echt super! Michel en ik liepen in een snel tempo achter Wilmer aan en 4 1/2 uur en 24 kilometer later waren we in het eerste kamp (waar 5 tot 5,5 uur voor stond!)

Bij het kamp aangekomen werden de tenten opgezet (voor zover je het nog een tent kon noemen, want dat ding storte half in). De tenten hadden flinterdunne matrasjes van een soort isolatiemateriaal (loeiheet, maar alle stenen voelde je erdoor!) die door Gerrie al snel werden omgedoopt in "after eights". Daarna hebben we ons even gewassen in de rivier (met een kopje het water over je hoofd gieten vanaf een gammel steigertje). Zwemmen kon helaas niet, want het was nogal modderig en er werd nogal onduidelijk gedaan over de al dan niet aanwezige krokodillen!

's Avonds hebben we gezellig rum-cola gedronken waarbij ook de guides ineens sociaal werden (tuurlijk pak ook wat, een glas is echt niet nodig! " />. Hierbij kwamen mijn Spaanse lessen zeker van pas, want Alex (de zoon van Maria die guide was in een andere groep) vertelde de mooiste verhalen over El Mirador en andere steden en de geesten van de Maya's die daar leefden en ineens verdwenen (ja, zijn broer was er ook bij - hij had het alleen niet gezien, want hij was nog te klein!)

Daarna zijn we de tent ingekropen en hebben we nog wat geslapen op onze "after eigth" want morgen zou een zware tocht worden.

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om vroeg te kunnen gaan lopen. Helaas duurde het eeuwen voordat alles geregeld was met het ontbijt en voordat donkeyboy "liever lui dan moe" Gilberto de muilezels en paarden had opgeladen. Uiteindelijk zijn we toch vertrokken.

De toch ging redelijk, maar was wel super zwaar omdat er veel heuvels inzaten (en oude leeggeroofde Mayatombes). 7,75 uur en 36 km later kwamen we aan in El Mirador. Mijn rug deed zo zeer dat ik bijna de grond kuste toen we er waren, maar ik had het wel gelopen! En met mijn voetjes ging het wonderbaarlijk goed!

De eerste tempel die we tegenkwamen heet "templo de los muertos" en ik grapte onderweg nog tegen Michel dat dat was omdat mensen gewoon dood waren als ze er aankwamen. Toen we er eindelijk waren bleek mijn theorie gewoon waarheid en heette de tempel echt zo om die reden

Daar aangekomen klom Maria als een aapje de tempel op en vertelde ze dat ze vroeger op deze tempel altijd op haar familie wachtte om samen verder naar El Mirador te gaan (het kamp was namelijk nog 3 kwartier lopen!). Een van de twee gebouwen konden we ook in om wat tombes te bekijken, maar er zat zo'n grote spin in dat ik het snel voor gezien hield (maar nee, hij deed niets!) en Michel het ook wel had gezien.

Daarna zijn we dus nog 3 kwartier doorgelopen naar het kamp en daar aangekomen wilde Marjolein (onze jongste) per se de zonsondergang zien vanaf El Tigre. Ik had zo'n pijn in mijn rug dat ik het echt niet zag zitten en de rest had het ook wel gezien, dus van ons hoefde het niet zo. Bovendien gaf Maria aan echt super moe te zijn en last te hebben van de hitte. Uiteindelijk was Romeo (een van de bewakers) met Marjolein meegegaan naa El Tigre en heb ik geprobeerd Maria te helpen met het eten (spaghetti op een houdvuur - ik zou alleen de spaghetti erin hoeven te doen, maar ineens was ze weg. Ik dus verder de spaghetti gemaakt, maar tegen de tijd dat iedereen terug was van douchen onder de jungle douche voor 5 quetzales, was het droog en niet meer te eten! Beetje jammer dus!)

Na het eten zijn we snel te tent ingedoken na een vermoeiende dag!

Vandaag heeft Romeo ons rondgeleid door El Mirador. In de ochtend gingen we La Danta bekijken. Dit is de hoogste piramide ooit gemaakt (je merkt het alleen niet echt, want het is een heel complex bestaande uit verschillende plateaus, dus als je er een op bent zie je de andere al niet meer - het lijkt dus niet zo hoog als andere piramides als je hem beklimt). Ik was als eerste boven (!) en genoot van het uitzicht. Je kon super ver over de jungle kijken, net als in Calakmul. Ik vroeg aan Romeo waar Calakmul lag, maar we konden het helaas niet zien, omdat het niet helder genoeg was. Maar hij vond het wel super dat we er al 2 keer geweest waren! Hij liet ook zien hoe ver we gelopen hadden de vorige dag en dat was echt bizar. 36 km in de jungle is een ongelooflijke hoeveelheid bomen ver weg!! Gewoon bijna aan de horizon!

In El Mirador zijn ze nog heel erg veel aan het opgraven en overal zie je nog blauwe zeilen van waar de archeologen bezig zijn. Gelukkig (aan de ene kant, aan de andere kant had ik wel graag met hen willen praten) waren de archeologen er niet, waardoor de bewakers ons voor een "propina" best meer wilden laten zien dan ze eigenlijk mochten. Romeo liet ons onder een zeil mooie stuccos zien, die bij een beetje deden denken aan de stuccos in Balamku. Echt super! En in de tempel van de Jaguars zouden nog maskers te zien zijn van een oudere tempel. Helaas zouden we hier niet in kunnen, omdat iemand anders de sleutel had en die persoon er niet was....

Na de lunch en een korte siesta gingen we El Mirador nog verder verkennen (Marjolein had nog geen zin, dus die besloot na 60 km lopen om er te komen om niet mee te gaan!!?). We hebben nog veel piramides beklommen en gebouwen gezien. Ik ben benieuwd hoe het er over 20 jaar uit ziet als bijna alles is opgegraven. Er zijn plannen om op korte termijn een treinverbinding tussen de verschillende Mayasteden, waaronder El Mirador, te maken, dus als we over 15 tot 20 jaar terug gaan kunnen we lekker met het treintje!

Voor het avondeten "vond" de sleutel van de tempel van de Jaguars Gerrie. Een van de bewakers had hem en voor een "propina" wilde hij ons best naar binnen laten. We mochten alleen niets zeggen tegen Romeo, want die zou het tegen de baas vertellen. Hij praatte te veel! Wij gingen dus toch naar te tempel van de Jaguars waar de bewaker de deur open maakte... Eenmaal binnen moesten we door een aantal gangen naar een trap van een andere, oude, piramide die in tegenovergestelde richting in de piramide zat. Deze trap moesten we opklimmen en toen kwamen we na een stuk kruipen bij het oude masker! Dit was heel erg moeilijk te zien, omdat de nieuwe piramide er bijna direct opgebouwd was, maar je kon nog wel precies de vorm zien en de kleuren (rood, wit en zwart). Het was echt een super avontuur om door de piramide te kruipen en alles te kunnen zien (alle oude trappen die er nog inzaten, handafdrukken van de oude Mayas die de tempel bouwden en de maskers met de kleuren natuurlijk). We voelden ons echt als Indiana Jones!!

Na ons bezoek aan de tempel klommen we om El Tigre om de zonsondergang te zien. Mooi en met een mooi uitzicht over het regenwoud...

Vandaag liepen we weer terug naar het eerste kamp. Omdat Gerrie en Jeanet de 6-daagse tour liepen gingen zij nog verder net Maria en Wilmer en kregen wij "donkey boy" mee en een van de bewakers, Filippe om "Tiolippe" zoals Maria hem noemde. Een oud, fragiel, mannetje van in de 70 die een vriend van haar vader was geweest en die we met respect moesten behandelen. "Claro!"

Donkeyboy was echt weer te lui om voor de duvel te dansen, waardoor wij maar hebben geprobeerd zoveel mogenlijk taken van Filippe over te nemen (zeil dragen, eten koken, tent opzetten etc.). Ik snap echt niet dat hij zo weinig deed waardoor eigenlijk alle lasten op de schouders van die oude man viel (een super lieve man die gewoon die 36 km loopt op die leeftijd!) Na het eten ging hij wonderbaarlijk genoeg wel de afwas doen (we wisten niet wat ons overkwam!) en daarna vertelde hij in het Spaans vol trots aan zijn vriend dat hij "chico de barros" werd genoemd... Blijkbaar kon hij toch meer Engels dan hij deed voorkomen en had hij het gewoon verstaan (oops) maar hij had het blijkbaar als compliment opgevat, want hij leek het echt geweldig te vinden en zijn vriend ook!

Vandaag de laatste dag lopen. We waren redelijk vroeg vertrokken en volgens Filippe zou het 4 uur lopen worden. Het zou een "eitje" moeten zijn in vergelijking met dag 2 en 4, maar dat was het dus absoluut niet. We hadden veel te weinig water, omdat donkeyboy er met het water vandoor was gegaan, waardoor het lopen echt super zwaar werd. Bovendien leek de tijd echt voorbij te kruipen en was het echt super heet...

Na een paar korte pauzes en 4 uur lopen kwamen we eindelijk aan in Carmelita. Gelukkig was er een klein winkeltje waar we gelijk cola en andere frisdank kochten en een biertje voor Filippe! Cola heeft nog nooit zo goed gesmaakt!!

Ik had lollies voor onderweg meegenomen die ik uitdeelde aan de kinderen van het dorp. Blijkbaar viel daar ook een aapje onder, want ineens gaf een van de ouders een van de lollies aan een aapje die lekker van de lollie begon te smullen.

Na korte tijd gingen Marjolein, Michel, en ik samen met de bestuurder en Filippe (ik had gevraagd om we hem in zijn dorp af konden zetten) richting Flores. We waren een tijdje onderweg toen we ineens een gek geluid hoorden. Bleek de gastank onder de auto vandaag te zijn gevallen!!!! Wij stoppen en met behulp van Filippe en zijn machette (waarmee hij prikkeldraad van hekken af haalde) en allemaal vrienden die voor Filippe stopten werd de auto zodanig gemaakt dat we Flores net gehaald hebben (het had dus zo moeten zijn dat we Filippe bij ons hadden, want zonder hem en zijn vrienden hadden we er nu nog gestaan!)

Daarna hadden we onze spullen opgehaald bij Los Amigos om een kamer met airco te zoeken. We hadden gehoord van een hotelletje dat goed en goedkoop zou zijn. Daar aangekomen was het echt een rothotel, maar we hadden geen zin om verder te kijken. Toch dus maar ingecheckt en wat gaan eten in de buurt...

Het eten was een ramp. Het eten op zich was goed, maar de tent was net weer open en de serveersters wisten absoluut niet waar ze mee bezig waren. Echt niets ging goed!! Eerst was het nog wel grappig, maar later was het echt niet leuk meer...

Wij dus naar het eten terug naar het hotel waar we probeerden te slapen.... Maar de airco deed het niet goed en de kamer bleef echt snikheet. Rond half 11 ben ik dus naar beneden gegaan en een mannetje te halen. Helaas geen airco, want hij kon het nu niet maken (het was inderdaad wel warm, ja!!!) maar wel een extra ventilator en korting.

Vandaag zijn we uitgecheckt uit het hotel in heerlijk ingecheckt in een leuk hotel met airco met een balkon met uitzicht op het meer. Dat wordt hopenlijk goed slapen vannacht!

Daarna zijn we kaartjes gaan kopen voor de bus naar Belize morgen en heerlijk gaan zwemmen in het meer. Ik hem nog nooit in zulk heerlijk warm water gezommen (buiten de hot springs dan). Heerlijk.

Nu gaan we zo lekker wat eten!!